Contes de Parfums Samarkand (DSM-Firmenich)

Rozkoszny kwiat pomarańczy na skórze rozgrzanej słońcem i skropionej likierem cytrusowym.

Jeśli ktoś tęskni za zapachem Ozkan od Sylvaine Delacourte, to premierą Contes de Parfums Samarkand będzie zachwycony. Co więcej, mam nieodparte wrażenie, że te perfumy są nawet ciekawsze. Przemycają bowiem w sobie wątki botanicznie, jakby wzięte z ogrodu białe kwiaty w pełnym rozkwicie.

Kwiat pomarańczy ze skórą tworzą bardzo gorące, nieomal orientalne malowidło. Ane Ayo zrobiła coś, czego wcześniej nikt chyba nie uczynił. Najpierw dodała puchatego piżma, a później w te puste przestrzenie włożyła żywe płatki białych kwiatów. Jest tam zatem paradoksalny ładunek zieleni, drzewności i roślinnych soków. Przy tym wszystkim pozostaje to detalem, który nie zmienia obrazu całości. Sprawia jednak, że perfumy odbieram jako odkrywcze.

Są to też perfumy migdałowe, ale nie nazwałbym ich kompozycją gourmand. To migdał drzewny, zmielony w puder, niesłodki. Nie pachnie marcepanem, ani w ogóle żadnymi słodyczami. Ma w sobie za to coś jak balsam do ciała bez dodatku aromatów. Jest nieco tłusty, ciepły, ale też niesie wrażenie rozkoszy. Taki obraz może wydawać się mdły, ale ten pierwotnie botaniczny akord nie daje o sobie zapomnieć i przełamuje ten efekt.

W ogóle podczas noszenia Samarkand nie jesteśmy w stanie dokładnie określić, czy to skóra galanteryjna, czy już ludzka. Na pewno nie ma tu tonów typowo zwierzęcych, ani czarnej, bitumicznej skóry. Całość meandruje między zamszową torbą a plażą i słońcem.

Określiłbym tę kompozycję również jako kojącą. Nie ma tu ostrości, ani agresji. Jest harmonijna płynność. W bazie charakter zostaje zachowany, ale dodatkowo pojawi się cień palonej gałązki cyprysowej z minimalną dozą czegoś balsamicznego. To być może pokłosie kadzidła, choć nie jest to nuta wyczuwalna solowo.