To z pewnością jedna z największych marek niszowych świata (pod kątem sprzedaży), ale często prezentuje ona zapachy niskiej jakości z dorobionym przez marketingowców otoczeniem.
W przypadku Parfums de Marly Athenais jest podobnie, choć nie odmówię perfumom tym uroku. Są skrzyżowaniem givaudanowskiej bazy, nieco w stylu Quentina Bischa (a więc Valaya, Delina) z ciekawą, dziewczęcą słodyczą MFK Kurky. Czy taki zapach może się nie podobać?
Początek tych perfum jest cytrusowo-kwiatowy, odrobinę słodki i iskrzący. Ma w sobie przemyconą nutę miśków-żelków. Żadnej z nut nie czuć w formie czystej. Producent co prawda deklaruje yuzu, bergamotkę i neroli, ale tworzą one raczej akord mocno zblendowany. Do tego dochodzi garść molekuł kwiatowych i delikatny element waty cukrowej, który może rodzić skojarzenie z Baccarat Rouge 540.
Później dołącza do nich nieco bardziej rozbudowany akord kwiatów. Z lekkich i przestrzennych płatków w stylu hedionowym przechodzimy w kwiaty bardziej kremowe, miodowo-landrynkowe. Na tym etapie Athenais może być podobny do Prada Paradoxe, nowej DG The One EdP Intense, serca YSL Libre, limitowanek Elie Saab czy Lancome. Niszowego nie ma tym etapie absolutnie nic.
W bazie mamy połączenie fundamentu Valaya z jakiś różowym pachnidłem niskiej półki i pudrową, przykurzoną wanilią.
Opinia końcowa o perfumach Parfums de Marly Athenais
Całościowo są to perfumy chemiczne, ale ładne. Nie wyobrażam sobie, żeby nie stały się bestsellerem, ponieważ tego typu zestawienie nut spodoba się każdemu klientowi każdej drogerii i perfumerii.
Dla mnie to jednak perfumy zbędne i będące kolejną inspiracją trendy wyznaczonego przez Fleur Narcotique, Delinę i tym podobne…
Kampania perfum Athenais
