O razu napiszę, że fanki i fani klasycznych Angel Eau de Parfum będą tym zapachem prawdopodobnie rozczarowani
I w sumie to ja też jestem zawiedziony, ponieważ Mugler Angel Blush reprezentuje kierunek chemiczny, molekułowo-pylisty. Paczulowe i karmelowo-czekoladowe wątki pierwowzoru zostały zastąpione lekkimi i syntetycznymi molekułami piżm, ambry i olejków drzewnych. Zapach jest rozbielony, rozchemiczniony, rozmyty. Nie tylko nie ma całej głębi, z którą kojarzymy Angel, ale też nie ma w sobie „blushowej” iskry, pudrowości, z której słyną liczne wersje z „Blush” w nazwie (np. Carolina Herrera Blush).
Na początku kompozycja jest iskrząca, owocowa, trochę jak czerwony napój gazowany, do którego ktoś wsypał odrobinę migdałowego pudru. Brzmi to ciekawie, choć raczej tanio. Później nuta ta ewoluuje w kierunku cukru pudru zmieszanego z mąką. Jest miękko, a otaczający nas pył rodzi poczucie komfortu. Niestety, nie jest to poczucie kokonu z najdroższej, kaszmirowej wełny. To raczej koc wykonany z poliestru.
Kiedy ostre musowanie początku ustanie, to do nosa cały czas dochodzą akordy drzewno-niskopółkowe. Trochę przypominają mi się syntetyki drewna sandałowego z lat 90, a trochę nowsze molekuły w stylu ISO E Super. Tak czy inaczej, jest tego za dużo i zbyt ingeruje to w obraz całości.
W miarę upływu czasu Angel Blush staje się bardziej słodki, waniliowo-kremowy i bezpieczny. Na to jednak zaczyna być nałożony filtr przykurzony. Pojawia się cień paczuli, ale to powidok. Całość nie gra szlachetnie i na pewno nie jest jakoś ekstremalnie podobna do wersji Stellar. Ten Angel w ogóle stoi daleko od innych pozycji tej rodziny i gdybym już miał go porównywać, to raczej do letnich edycji La Vie Est Belle czy jasnych La Nuit Tresor, a nie do Angelów jako takich.
Opinia końcowa o perfumach Mugler Angel Blush
Łatwy, dość przyjemny, ale też wykonany na średniej jakości składnikach. Paczula została tu widocznie zredukowana, a więcej jest molekuł piżmowo-sandałowo-pylistych.
Kampania perfum Angel Blush
